Een deel van het collectief werkte aan een wachtverhaal – een onderzoek naar de betekenis, zinnigheid en invulling van wachten. De wachtteksten worden verspreid op plekken in Kortrijk waar we onvermijdelijk wachten – aan de kassa van de supermarkt, in een wachtzaal, bij een bushalte … Met dit traject willen we poëzie in het stadsleven brengen, mensen aanzetten om te vertragen, bewust te wachten, te midden van de drukte.
In 2025 werd het traject begeleid door Saskia De Coster, in 2026 door Peter Verhelst.

Eergisteren was ik nog een kind en wist ik mijn naam nog niet. En gisteren kuste ik voor het eerst een lichaam dat leek op het mijne maar voorzien was van een mond die terugkuste. En daarna met de noorderzon verdween. Blijf hier, blijf hier, hoorde ik stemmen roepen. Ze trokken aan me. We weten wat goed is voor je. Maar ik ging op zoek, natuurlijk ging ik op zoek, eerst naar dat lichaam, ik kon elke centimeter ervan beschrijven, elke beweging ervan, elke stand van de mond, maar zodra ik vertrokken was, begon ik geluiden van dat lichaam een voor een te vergeten, eerst hoe het sneller ging ademen en daarna herinnerde ik me de ademhaling niet meer. Daarna hoe het zuchtte, de snik in de keel ervan. Hoe verder ik ging, hoe dichter ik bij dat lichaam kwam, hoe dichter ik dacht dat ik kwam, hoe meer ik hoopte, hoe sneller ik liep, hoe meer ik vergat. De geur van de haren, de zachtheid van de hals, de kleur van de ogen, de gladheid van de binnenkant van de mond. En nog sneller ging ik lopen. Een fakkel op het hoofd van een paard. Ik kom, ik ben er bijna, riep ik, buiten adem, riep ik met mijn pompende hart, met mijn op en neer gaande borstkas, met mijn armen die ik voor me uit hield. En net voor ik zelfs de mond begon te vergeten, net voor ik die mond voor het laatst zag, net na de kus, na het zuchten – ik hield mijn armen bij het rennen voor me uit. Net toen ik die mond eindelijk mijn naam zou horen uitspreken. Net voor ik ophield met lopen en voorovergebogen stond. Met de handen op mijn knieën, voorovergebogen, dubbelgevouwen, dit was nauwelijks nog ademen te noemen, het was alsof ik op het punt stond mezelf binnenstebuiten te hijgen. Net nadat ik dacht: zul je op me wachten? Zie je me al? Net voor ik vergat waar ik was en waarom en voor wie, ging ik zitten, uithijgend, kijkend naar de ondergaande zon die een gloed over de heuvel uitgoot.