Wachtverhalen

Een deel van het collectief werkte aan een wachtverhaal – een onderzoek naar de betekenis, zinnigheid en invulling van wachten. De wachtteksten worden verspreid op plekken in Kortrijk waar we onvermijdelijk wachten – aan de kassa van de supermarkt, in een wachtzaal, bij een bushalte … Met dit traject willen we poëzie in het stadsleven brengen, mensen aanzetten om te vertragen, bewust te wachten, te midden van de drukte.
In 2025 werd het traject begeleid door Saskia De Coster, in 2026 door Peter Verhelst.

Stil

 

Stil

wacht ze

kijkt door het venster

haar hoofd op een kier

Stroom naar binnen

herinneringen

Neem haar mee

naar betere plekken

en mooiere tijden

 

Zo leeft zij

opgekruld in haar hoofd

terend op gedachten

en af en toe een diepe ademtocht

 

Terwijl het wachten

haar haren vergrijst

haar wangen rimpelt

en haar huid bespikkelt

Terwijl het haar kust

en smeekt om toegeving

 

En toch

blijft ze wachten

Niet wachten op

maar gewoon

Haar stille verzet

Over de kunstenaars

Kato Vancraeynest & Steffi Marreel

Kato Vancraeynest

Kato Vancraeynest (2006) woont in Deerlijk, maar werd geboren in Kortrijk en studeert momenteel in Brugge. Als bezig bijtje en absolute taalfanaat is er altijd wel iets aan het kronkelen in haar hersenen. Bij Studio Zwevegems Teater werkte ze al mee aan vier producties. Als schrijver tracht ze dieper te duiken in het onderbewustzijn en dromen en fantasie te verweven met de werkelijkheid.

Steffi Marreel

Ik vertrek meestal van eigen foto’s die ik telkens opnieuw gebruik. Deze foto’s zijn voornamelijk portretfoto’s van mezelf of mijn zus bedekt met eigen haar. Door de foto’s te plooien krijg je elke keer andere onthullingen en betekenissen van het oorspronkelijke beeld. Met deze fragmenten start ik mijn potloodtekeningen die na enige tijd hun eigen weg gaan en los komen te staan van het oorspronkelijke beeld.
Mijn werk is ergens ook wel gewoon een zelfportret, maar toch ook veel meer. Een spel van suggestie en verdwijning. Door vouwen en lacunes heeft mijn werk een eenvoudige complexiteit. Ik teken met een delicate verfijndheid composities die doen denken aan een zekere troostende geborgenheid. Iets tussen bedekt en onbedekt. Ik bedek met haar. Het lichaam wordt ermee bedekt, maar dan alleen om ontdekt te worden. Ik bedek ook wanden met tekening en papier, maar ook weer maar tijdelijk en voorlopig. Ik maak steeds door bedekking duidelijk hoe ik mezelf wil laten zien. Afstand nemen van context.
Ik werk uitsluitend met potlood op papier.

Jaargang 2

Jaargang 1