Wachtverhalen

Een deel van het collectief werkte aan een wachtverhaal – een onderzoek naar de betekenis, zinnigheid en invulling van wachten. De wachtteksten worden verspreid op plekken in Kortrijk waar we onvermijdelijk wachten – aan de kassa van de supermarkt, in een wachtzaal, bij een bushalte … Met dit traject willen we poëzie in het stadsleven brengen, mensen aanzetten om te vertragen, bewust te wachten, te midden van de drukte.
In 2025 werd het traject begeleid door Saskia De Coster, in 2026 door Peter Verhelst.

Wachten is geen onbekende

 

wachten is geen onbekende

verlangen dat toekomstige tijd dichterbij komt

hopen dat nacht dag wordt of omgekeerd

tikkend ritme vertraagd waarnemen

alles staat stil tot de volgende etappe

 

ik weet wat wachten is

ijle hoofdemoties stollen

ik zou zoveel kunnen doen

energie steek ik liever in suffend zetel zitten

ontevreden turend naar dat uurwerk

triestig hopend

tijd niet waarderend

 

ik weet wat wachten is

elke avond tot jij komt, mijn lief

op een laat onvoorspelbaar uur

lichaam parameters hunkeren slaap

troebel kraken hersengolven

oogleden trotseren slaap

mijn bed lokt luid tergend

zijn bioritme is tegengesteld aan het mijne

waarom overvalt MIJ eenzaamheid

 

ik weet wat wachten is

zelfs nadat de deur is dichtgeslagen

gespannen geef ik op je af

onvoorspelbare uren van aankomst duwen

leven-modi zijn te verschillend

jouw gedachten landen

hersengolven vloeien sierlijk

ik smeek je mee te gaan naar bed

uiteindelijk ga ik alleen de trap op

hiervoor heb ik niet getekend

 

ik weet wat wachten is

gewikkeld in een dekbedcocon

een streepje licht vergezelt gordijnen

schaduwspel van waaiende takken animeert muur

flarden geluid overstijgen de kamervloer

onvriendelijke gedachten verwijten zijn noden

waarom blijf ik verlangen naar jou

 

op een dag stopte ik wachten

hoe absurd is vechten tegen bioritmen

hem loslaten verschaft gemoedsrust

ik ga alleen de trap op

en wikkel mij in een dekbedcocon

mijn haren liggen op mijn gezicht

oogleden geven toe aan slaap

ik ga op in een droom van eigenliefde

in de verte slaat de voordeur dicht

Over de kunstenaars

Ingrid Baert & Klaas De Baere

Ingrid Baert

Ingrid Baert is in het dagelijks leven ergotherapeute en graag creatief.
Samen met Joost en hun dochter Jara woont ze al de helft van haar leven in Heule
Watermolen.
Gedichten schrijven doet ze al van jongs af aan.

Vorig jaar deelde ze naar aanleiding van haar 50ste verjaardag een bundel met mensen
die ze graag ziet: ’50 flitsen, 5 decennia samengevat in 50 gedachten’.
Momenteel wordt ze uitgedaagd in schrijven en drama in het conservatorium van Kortrijk
door Mattijs Deraedt en Brandon Calluy.

Klaas De Baere

Klaas is een visueel artiest die zichzelf uit door middel van illustratie, performance, schrijven en speelse objecten.
Startend vanuit zijn schetsboeken, creëert hij illustraties, objecten, installaties en performances die een reis doorheen een imaginair dorp illustreren.
Vormen die stammen uit het dorp van zijn grootouders ontwikkelen tot objecten, tekeningen en grote installaties die hij gebruikt als decors in zijn narratief landschap.
In zijn werk speelt hij met een gevoel van diepte, vlakheid, storytelling en vorm.

Jaargang 2

Jaargang 1