Na een zenuwslopende dertigste januaridag vol academische catastrofes, ongezonde slaatjes en tot op de draad doorweekte regenbroeken, kom ik om half negen ’s avonds eindelijk het perron aan spoor 4b opgerend, de knop van de deur van de eerste de beste wagon induwend. De vierzit aan de linkerkant wordt m’n eindbestemming. Eens geïnstalleerd, val ik als een baksteen in slaap.

Ik droom over uitvallende tanden, gemiste deadlines en m’n op de klippen gelopen relatie. Over verloren gewaande kinderherinneringen. Ik droom alsof ik nooit meer wakker zal worden.

« Monsieur, on y est ! »

Ik schrik wakker, wrijf de slaap uit m’n ogen, mompel iets onverstaanbaars. De man is ondertussen een wagon verder. Balen. Nam ik nu weer per ongeluk de trein richting Rijsel? De trein splitst in Kortrijk; enkel de eerste helft rijdt door tot Poperinge. Dat had m’n moeder me al talloze keren uitgelegd.

Ik kijk naar buiten… en verstijf. Het is dag! De lucht voelt warm aan. Onwezenlijk warm. Hoe lang heb ik geslapen?

De trein uit. Eens ik de inkomhal van het station verlaat, zie ik twee gemeentewerkers onder een palmboom staan. « Elle est où la gare de Lille Flandres ? », vraag ik haast automatisch. Ze lachen me verbaasd uit.

Ik knijp mijn ogen samen en lees het logo op hun hesjes. Ville de Menton.

Menton? In het uiterste zuiden van Frankrijk?? Hoe ben ik hier terechtgekomen???

Mezelf vervloekend, begin ik te huilen. Ik neem m’n gsm. Twintig gemiste oproepen! M’n moeder sterft waarschijnlijk van ongerustheid. Ik probeer haar te bellen, maar krijg geen beltoon. No service…

Snel terug naar het station dan maar. In een bakkerij koop ik onderweg een café crème en een croissant. In de wachtzaal zie ik op het scherm dat de trein naar Kortrijk pas binnen een halfuur aankomt.

Nog even wachten.

Ik laat mijn hoofd tegen de koele wand van de wachtzaal rusten. Mijn croissant smaakt naar zand, mijn koffie is lauw, mijn handen trillen. Heel even sluit ik m’n ogen.

Wanneer ik ze opnieuw open, zie ik een andere kleur licht. Kouder. Vlaamser. Er slaat een vertrouwde regen tegen het raam.

“Poperinge, eindhalte.”

De zwoele NMBS-stem schudt me wakker. Naast mij vind ik niet langer mijn croissant en koffie, maar een tube zonnecrème – geen idee waar die vandaan komt.

Slaapdronken strompel ik naar buiten. Geen palmbomen. Geen kabbelende zee. Geen Menton.

Enkel Poperinge, daar waar de wereld eindigt.

Elk jaar komen honderden Franstaligen door de taalwetgeving in Poperinge terecht. Niemand weet waarom. Niemand doet er iets aan. Wees menselijk: spreek een Franstalige aan, nog voor het te laat is – daar aan spoor 4b in Kortrijk.