Mijn overburen runnen de wereld met open gordijnen. Iedere tweede zaterdag van de maand, tussen acht en elf ‘s avonds, komt een groepje ogenschijnlijk doodnormale mensen samen in een polyvalente zaal. Het ziet eruit als ieder ander wijkcentrum zonder buurtwerking. Aftands houten meubilair, krakkemikkige kapstok, beige gespikkelde muren, vergaan systeemplafond. De snoodaards passen perfect in het plaatje. Een voor een nine to fivers, aardappelen, vlees, groente op het bord, gemiddeld twee en een half kind, een partner die ze tolereren. Bijna lijken ze normaal.

Niks is minder waar! Iedere maand zwermen ze als wespen op een zomerterras naar de planningsmuur. Die hangt afgeladen vol aangetekende wereldkaarten, gedetailleerde persoonsprofielen en foto’s van je huisdier. Dit alles net buiten het zicht van mijn woonkamerraam, zo geniepig zijn ze wel.

Volgens mij is dit die nieuwe wereldorde waar zo vaak over geleuterd wordt.

Zij zijn het, die bepalen hoeveel je broodje preparé, ‘alle groentjes behalve tomaat en kan daar wat extra mayonaise bij?’ hoort te kosten.

Zij zijn het, die besluiten wanneer welke liften blokkeren tussen de tweede en derde verdieping.

Zij zijn het, die ervoor zorgen dat het net die lift is waar jij gebruik van maakt terwijl je je handen vol hebt en nodig moet plassen.

Zij zijn het, die de wapens leveren.

Zij zijn het, die de vredesgesprekken leiden, specifiek die, spijtig genoeg, och zo jammer zeg, we hebben echt geprobeerd deze keer, die op niks uitdraaien.

Zij zijn het, die de kloof tussen politiek en ethiek, het gat tussen oorzaak en gevolg, de put tussen mens en medemens, zo groot en gapend mogelijk maken.

Zij zijn het, die alle wegenwerken tegelijkertijd, door diezelfde vier Polen in een geblutste Peugeot Boxer laten uitvoeren, zodat je fietstocht van vijf minuten naar de bakker, een autorit van een half uur wordt.

Zij zijn het, die de snoozestand op je wekker beheren en ervoor zorgen dat je iedere dag, systematisch, vijf minuten te laat je bed uitkruipt zodat je bekend komt te staan als ‘degene die nooit eens op tijd kan zijn’.

Zij zijn het, die je bellen met +235 telefoonnummers, zodat je je telefoon op stil laat staan en je daarbij ook nog de reputatie krijgt van ‘degene die nooit oppakt als je hem belt’.

Zij zijn het.

Allemaal vanuit een afgeleefd polyvalent zaaltje op de eerste verdieping.

Iemand moet het doen.