Een deel van het collectief werkte aan een wachtverhaal – een onderzoek naar de betekenis, zinnigheid en invulling van wachten. De wachtteksten worden verspreid op plekken in Kortrijk waar we onvermijdelijk wachten – aan de kassa van de supermarkt, in een wachtzaal, bij een bushalte … Met dit traject willen we poëzie in het stadsleven brengen, mensen aanzetten om te vertragen, bewust te wachten, te midden van de drukte.
In 2025 werd het traject begeleid door Saskia De Coster, in 2026 door Peter Verhelst.

Mijn lippen pers ik zo dun mogelijk open om een lange, zachte zucht vrij te laten.
Voor deze volledig is opgegaan in de atmosfeer, schrik ik van de scherpe schouder in mijn rug.
Bruusk draai ik mijn hoofd 180 graden om.
Nog voor ik iets kan zeggen, hebben mijn wenkbrauwen alle communicatie voor zich genomen.
“Wat een lef. Wie denkt u dat u bent? Ik sta hier toch ook niet voor mijn plezier.”
Met een opgeheven kin richt ik me weer naar voren.
De voeten voor mij zijn nog steeds niet voorbij de scheur in de vloer geraakt.
Mijn oren krullen wanneer ik de vrouw vooraan hoor vragen:
“Mag dat ook in kleingeld?”
“Nee! Geen kleingeld! Allesbehalve kleingeld! Die mini-munten moeten verbannen worden uit onze maatschappij!”, antwoorden mijn twee hersenhelften in koor.
Het effect van de vallende geldstukjes brengt een automatische fysieke reactie bij me teweer.
Mijn ogen worden groter en puilen bijna uit mijn oogkassen.
Mijn gebit drukt stevig dicht en mijn neusvleugels openen zich wijder.
Een striptekenaar zou nu zeker een ballon met scherpe hoeken naast mijn hoofd hebben getekend,
vol met levendige, creatieve, karakteristieke uitspraken die mijn boosaardige gedachten onthullen.
De vrouw verlaat zonder om te kijken onze stilstaande, melancholische polonaise.
Haastig zet ik een stap naar voren, zodat niemand tussen mij en mijn voorganger kan wringen.
De voorganger haalt een lijstje boven. Letters vliegen uit zijn mond aan een aanzienlijk tempo.
Zijn schouders gaan omhoog, terwijl hij diep ademhaalt, waarna hij verdergaat met het afroepen van zijn verlanglijst.
De klanken blijven komen.
Inwendig kan ik me niets anders inbeelden dan deze persoon uit te dagen voor een duel.
Met een paar nauwkeurige, flitsende armbewegingen moet ik dat verschrompeld stukje papier wel kunnen bemachtigen en vernietigen.
Terwijl ik blijf verder dwalen in mijn fictieve, uiterst spannende strijd, blijkt de voorganger aan het einde te zijn gekomen van zijn monoloog.
Zodra ook hij plaatsmaakt voor de volgende aan zet, verplaats ik me vlug naar voren.
Eindelijk is het mijn beurt.
Ik kijk recht in de ogen van de medewerker, vol adrenaline.
“Hallo, hoe kan ik u helpen?”
“Euhm…”
De zweetdruppels op mijn voorhoofd rollen langs mijn kaken naar beneden.
Ze stromen onophoudelijk verder.
Langs mijn kin, mijn hals en mijn rug.